เมื่อก่อนบีบี๋ยอมรับเลยว่า เรื่องการดูแลสุขภาพ
เป็นเรื่องรองจากการทำงานหาเงินเสมอ
ในแต่ละวันแทบไม่มีเวลาว่างให้ตัวเอง
ไม่มีเวลานั่งดูหนัง ฟังเพลง หรือพักแบบจริงจัง
ตั้งแต่ตื่นนอน ก็ต้องดูแลลูกไปโรงเรียน
ดูแลสามีไปทำงาน จากนั้นก็รีบเข้าสู่โหมดงานของตัวเอง
งานที่ต้องคิด ต้องจัดการ และต้องดูแลแทบทุกอย่าง
ส่วนเรื่องอาหารการกิน ตอนนั้นบีบี๋ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
อะไรที่อิ่ม อะไรที่สะดวก ก็ทานไปก่อน
ของมัน ของทอด ของหวาน ไม่ได้คิดอะไรมาก
เพราะในหัวมีแต่คำว่า “ต้องทำงานให้ทัน”
แต่พออายุเริ่มเข้าสู่เลข 4
ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณบางอย่างบ่อยขึ้น
ทั้งอ่อนเพลียง่าย ปวดหัวบ่อย น้ำหนักขึ้นง่าย แต่ลดยาก
และบางวันตื่นมาแล้วก็ไม่สดชื่นเหมือนเดิม
ตอนแรกก็คิดว่าเดี๋ยวคงหาย เดี๋ยวพักหน่อยก็ดีขึ้น
แต่พอสะสมไปเรื่อย ๆ ถึงได้รู้ว่า
ร่างกายเราไม่ได้ไหวอย่างที่ใจคิด
สุดท้ายเงินที่ตั้งใจหา ตั้งใจเก็บ
ก็ต้องย้อนกลับมาใช้กับการดูแลตัวเอง
ช่วงนั้นบีบี๋ต้องหยุดงานยาว
และเกือบกระทบไปถึงกิจการธุรกิจที่สร้างมาด้วยตัวเอง
สิ่งที่บีบี๋ได้เรียนรู้จากเรื่องนี้คือ
สุขภาพไม่ควรถูกวางไว้เป็นเรื่องสุดท้ายของชีวิต
เพราะถ้าร่างกายไม่ไหว งานที่รักก็ทำได้ไม่เต็มที่
เงินที่หาได้ก็อาจต้องเอากลับมาใช้เพื่อดูแลตัวเอง
แต่ถ้าสุขภาพเราดี
เราจะมีแรงคิด แรงทำงาน
มีพลังดูแลครอบครัว
และมีโอกาสสร้างสิ่งดี ๆ ต่อไปได้อีกมาก
Wellness Routine
จึงมีความสำคัญ
“การไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ”
อยากให้ทุกคนดูแลตัวเองตั้งแต่วันที่ยังมีแรง
ไม่ใช่รอถึงวันที่ร่างกายประท้วง อย่างบีบี๋เจอมา
